Nieuw hersenspinsel in de maak: zwartkapje en de wolven

Gepubliceerd op 16 juni 2018 om 11:22

Ja, het is weer zo ver! Het leek even stil, maar niets is minder waar! Achter de schermen broedt er van alles. Ik droom al hardop van een volgend boek. Een titel is er al en zelfs een conceptbeeld voor de cover. Maar het verhaal zelf blijft voorlopig nog wat sudderen in mijn hoofd.

Maar hier alvast een impressie waar het boek over gaat: in het huidige metoo-klimaat wilde ik iets schrijven rond dat thema. Omdat ik seksueel geweld een belangrijk maatschappelijk thema vind dat niet genoeg aandacht kan krijgen. Nog steeds wordt de impact van seksuele intimidatie zwaar onderschat. Ik dacht lang na over hoe ik dat wilde aanpakken. Het thema zit dan ook dicht op mijn vel. Ik koos voor een sprookje met hedendaagse elementen. Vandaar ook de titel. Wie een beetje van geschiedenis en legendes houdt, weet dat het sprookje van Roodkapje eigenlijk jonge meisjes wilde waarschuwen voor mannen met foute intenties. Daarom vond ik het wel gepast om me daardoor te laten inspireren voor de titel van dit verhaal. 

Hieronder een eerste idee:

Op een mooie dag besloten twee mensen dat het de moeite waard was om mij het leven te schenken. ‘Ik’ heb geen naam. Ik ben alle meisjes die verliefd worden op de verkeerde jongen. Ik ben elke verdwaasde tiener die schrikt van die vreemde volwassene die terugkijkt vanuit de spiegel. Ik ben elk mens die rondloopt met littekens op zijn ziel.
Ik ben een legioen op mezelf.

Wat ik niet ben, is een domme gans. Een woeste sirene die erop gebrand is om onschuldige mannen de dieperik in te sleuren. Dat ben ik allemaal niet. Zoals veel verhalen begint het mijne op een zonnige zomerdag. Een onbezonnen, onschuldige, belachelijk zonnige zomerdag. Dit is vooral een verhaal over kracht. De kracht om door te gaan, op te groeien tot een redelijk mens, ondanks alle rotzooi die je op je pad tegenkomt. Een verhaal over jonge meisjes die vrouw worden en elkaar daar op de meest onwaarschijnlijk manier in vinden. Een verhaal over jezelf tegenkomen en keuzes maken. Soms de foute, soms de juiste. Maar altijd de jouwe. In eer en geweten. En dat ook mogen doen. Want daar draait jong zijn om. Op avontuur gaan, fouten maken, experimenteren. En soms met je gezicht keihard tegen de muur lopen.

Het foute pad is niet altijd helder aangeduid. Je denkt dat je de juiste kant opgaat, maar plots sta je tussen de wolven in het bos. Een wolf toont niet altijd eerst zijn tanden voor hij zichzelf uitnodigt in je huis. Sommige wolven hebben een pluizige zachte vacht en janken zachtjes aan je voeten. Tenminste, in het begin.

Maar zoals alle sprookjes, kent ook dit verhaal een happy end. Uiteindelijk verliezen de wolven en niet zwartkapje.
Roodkapje en zwartkapje zijn samen de grote heldinnen van dit verhaal. Zij leren ons hoe krachtig vrouwen kunnen zijn als ze samenwerken. Dat is eigenlijk nog de voornaamste boodschap van dit boek. Redding zit in de meest onverwachte hoek. Bij die ene persoon die alle recht heeft om jou te haten. En besluit dat toch niet te doen.
Daarom draag ik dit boek graag op aan zwartkapje en roodkapje.

Omdat zij besloten niet te wachten op de prins op het witte paard, maar elkaar de hand toereikten.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.