Blogzone: Inge kijkt naar de wereld

Welkom in mijn blogzone. Soms kijk ik naar de wereld en schrijf er iets over.
Voor die schrijfsels reserveer ik dit plekje op mijn site. Ik blog niet zo vaak, omdat ik het enkel wil doen over thema's die ik echt belangrijk vind.  

 

foto van Inge Sleegers

Het is op. Simpelweg op.

24 maart 2021. We zijn een jaar na de eerste corona-lockdown en kabbelen al een jaar voort op hetzelfde elan. Enkel de zomer bracht een beetje rust, hoewel het hier in Antwerpen toch dik zweten was bij 40 graden met een mondmasker op onze snuit. De winter was een lange, gapende leegte vol saaiheid. Reikhalzend keken we uit naar de lente. Zo overleefden we ‘a Christmas Carroll’ en weken van druilerig donker weer zonder enige sociale activiteit. Samen met de zon zou de situatie verbeteren, met een beetje geluk zouden we zelfs een terrasje kunnen doen of buiten wat meer mensen zien. Living on the edge. Helaas, in plaats van perspectief hangt er een nieuwe lockdown boven ons hoofd.

Lees meer »

Weg met de lijst!

Als er iets is waar auteurs dol op zijn, zijn het lovende recensies. We moeten daar niet flauw over doen. Er is niets leuker dan een review die ons meesterwerk de hemel in prijst. Het streelt ons ego en we kunnen onszelf zelfgenoegzaam over de borst strijken, zeker wanneer de recensent de reputatie heeft heel kritisch te zijn. Het is een beetje zoals een goed rapport krijgen op school of een goed functioneringsgesprek op het werk.Ik ben daarin niet anders dan mijn collega's, maar is iets dat ik nog leuker vind dan dat.

Lees meer »

De strijd die nooit stopt

Op aanraden van een vriendin keek ik deze week naar 'On the basis of sex', de film over Ruth Bader Ginsburg. 'Ik moest meteen aan jou denken,' zei ze. 'Jullie hebben dezelfde gedrevenheid wanneer het over vrouwenrechten gaat.' Wat ik een enorm compliment vind, want ik kan met mijn artikeltjes nog niet in Ruths schaduw staan. Wat die vrouw gedaan heeft voor gelijkheid in Amerika, daar zijn geen woorden voor. Het mens draait zich om in haar graf, mocht ze weten wie haar vervangster is. Een levenswerk dat teniet wordt gedaan, nota bene door een seksegenote. Net daar wil ik het vandaag over hebben. 

Lees meer »

Literaire terugkeer naar mijn geboortedorp

Ik las over het debuut van Lize Spit in een magazine en voelde meteen dat het wat voor mij kon zijn. Ik wist ook dat het verhaal onder mijn huid zou kruipen. ‘Het is geen vrolijk boek’, zei de medewerkster van de bib, ‘het opgroeien in een klein dorp is zeer herkenbaar.’Nu ik het boek uit heb, kan ik het alleen maar met haar eens zijn. Ik zat nog maar op bladzijde dertig en had al drie keer moeten slikken. De spanning die in het verhaal zit, bouwt zich traag maar onverbiddelijk op. Je weet wat er gaat gebeuren. Toch hoop je tegen beter weten in dat je ongelijk hebt.

Lees meer »

Het monster van de boekpromotie

Het is 9 november 2019. Mijn boek is klaar en gedrukt. Zoals veel naïeve beginnende schrijvers dacht ik dat het ergste achter de rug was. Ik had maanden hard gewerkt, het manuscript 20 000 keer geredigeerd (oké, ik overdrijf een beetje), een lancering georganiseerd... Het was tijd om te bekomen en even op mijn lauweren te rusten. Wist ik veel dat het zwaarste werk nog moest komen:  het zwaard van de boekpromotie hing boven mijn hoofd.  

Lees meer »

Klavertje vier

Ik ben op zoek naar dat ene klavertje vier, dat honderden schrijvers ook willen vinden. Het is zeldzaam en laat zich moeilijk vangen. Af en toe ben ik er dichtbij, maar het wappert in de wind. En dan… vangt iemand anders het. Meestal iemand die al heel veel klavertjes op zijn schouw heeft staan.

Lees meer »